مرا سفر به کجا می برد ؟

کجا، نشان قدم، ناتمام خواهد ماند

و بند کفش به انگشت های نرم فراغت

گشوده خواهد شد؟

کجاست جای رسیدن و پهن کردن یک فرش

و بی خیال نشستن

و گوش دادن به

صدای شستن یک ظرف زیر شیر مجاور؟!

"سهراب سپهری"

یک فصل از یک قصه؟ نه! این را نمی خواهم

می خواهم از این پس تمام ماجرا باشی...

"حسین منزوی"

حاصلِ حوصلهام را

گردبادِ بيقراري

برد.

باز

در كوچهپسكوچههاي خيال

چشمم

به خاطرهي خيس و كهنهسالي

خورد...

"علي بداغي"

هي نپرس آخر چرا

اين همه پروانه و پرواز را

لابهلاي دفترِ خيسِ تصاويرِ خيالي خسته

در سيلابْگيرِ خندهاي خاكستري

جا كردهاي

باغِ طوفانْرُفته را

آيا

تماشا كردهاي؟...

"علي بداغي"

دلي بايد

به گنجايش دشنههاي جهان!

باورت نميآيد، بسمالله!

"علي بداغي"

خوشا با خود نشستن ؛ نرم نرمک اشکی افشاندن

زدن پیمانه ای

_ دور از گرانان_

هر شبی کنج شبستانی...

"مهدی اخوان ثالث"

به آهی می توان دل را ز مطلب ها تهی کردن

که یک قاصد برای بردن صد نامه بس باشد....

"صائب تبریزی"

ز هر مو دام بر دوشم گرفتار اینچنین باید

ز خاطرها فراموشم سبکبار اینچنین باید...